از شیخ اجل

شیخ اجل سعدی فرمود:

حکیمان دیر دیر خورند و

عابدان نیم سیر و

زاهدان تا سد رمق و

جوانان تا طبق بر گیرند و

پیران تا عرق کنند و

قلندران چندان که در معده جای نفس نماند و بر سفره روزی کس.

دریغ

چون بلبل مست راه در بستان یافت

روی گل و جام باده را خندان یافت

امد به زبان حال در گوشم گفت

دریاب که عمر رفته را نتوان یافت

 

کاش

ای کاش

اگر  خواستیم به کسی نظر کنیم با همه وجه و بدن توجه کنیم

در نگاه کردن خیره و هیز نظر نکنیم بلکه کوتاه شرم الود باشد

همیشه در تفکر باشیم

بدون ضرورت حرف نزنیم

به جای پر حرفی اهل سکوت بودیم و عمل

سخنمان کوتاه و پر معنا و خالی از فضولات باشد

چه خوب میشد

 

چگونه ایستادن

^فرمود:

^{مومن ان است که ایستاده است با نفس خویش}

 ^{و عارف ان است که ایستاده است با خداوند خویش}

دوست

 

 

ماذا وجد من فقدک و من الذی فقد من وجدک

کسی که تو را نیافت چه یافت ؟ و ان که تو را یافت چه نیافت؟

یابن ادم انی احبک فانت ایضا احببنی

ای فرزند ادم :من تو را دوست دارم تو نیز مرا دوست بدار

هوشیار باش خلقت عالم ز بهر توست

غیر از خدا هر انچه خواهی شکست توست

کشکول

 

بمناسبت سوم اردیبهشت روز بزرگداشت شیخ بهایی

 

        ساقیا بده جامی زان شراب روحانی 

                                          تا دمی برآسایم زین حجاب جسمانی

       گر طلب کنی جان را بهر امتحان ای دوست

                                          آنچنان برافشانم کز طلب خجل مانی

       دین ودل به یک دیدن باختیم و خرسندیم 

                                           در قمار عشق ای دل کی بود پشیمانی

      مقصدی نمیخواهیم ما ز دوست غیر از دوست 

                                           حور و جنت ای زاهد بر تو باد ارزانی

 

زندگینامه شیخ بهایی در تاریخ علم و ادب ایران، بسیارند بزرگانی که عمر شریف خود را صرف تحصیل علم، تزکیه نفس و سیر در آفاق و انفس کرده اند و از ایام عمر، این ودیعه الهی، به بهترین نحو استفاده نموده اند. یکی از کسانی که در زمره این بزرگان جای دارد، شیخ بهاءالدین محمدبن عزالدین، معروف به شیخ بهایی است. او با تکیه به قدرت ایمان و استفاده از استعداد فطری و تلاش و کوشش بی وقفه خود، توانست قله های علوم زمان خود را یکی پس از دیگری بپیماید و به جامعیت علمی عصر خویش نائل آید. او همچنین با سفر به شهرها و کشورهای مختلف، حضور در محضر دانشمندان و عارفان بنام عصر خود و تحمل سختی های فراوان توانست در مسیر خود سازی نیز گام های بلندی بردارد.شیخ بهاءالدین محمدبن عزالدین، معروف به شیخ بهایی، حکیم، فقیه، عارف، منجم، ریاضی دان، شاعر، ادیب و مورخ بزرگ عصر صفویه، در 27ذی الحجه سال 953 ه.ق، در خانواده ای دانش پرور، در شهر بعلبک، دیده به جهان گشود. پدرش عزالدین حسین از رهبران شیعه و از شاگردان شهید ثانی بود که پس از شهادت استاد خویش، در سال 966 ه. ق، به ایران که در آن زمان مهد و پناهگاه شیعیان بود، هجرت کرد. بهاءالدین در آن زمان نوجوانی 3 ساله بود.

آثار شیخ بهایی تألیفات شیخ بهایی بیش از 88 کتاب و رساله می باشد که در رشته های مختلف، مانند ریاضیات، نجوم، هیأت، طب، فقه، حدیث، تفسیر، ادبیات و غیره، به زبان های فارسی و عربی نگارش یافته است. ازآثارادبی شیخ می توان به کشکول، نان وحلوا، شیر و شکر، موش و گربه و... اشاره کرد.کشکول او مجموعه ای است از حکایات، اخبار، امثله و اشعار عربی و فارسی...... 

 نمونه دستخط شیخ بهایی

 

به نام او

 

        بسم   الله الرحمن الرحیم

 

 

        هست کلید در گنج حکیم